Të jesh ai që gjithmonë thotë “po” në ambientin e punës mund të duket si qëndrim i përkushtuar, por në të vërtetë mund të sjellë pasoja negative për karrierën. Kjo sjellje e tepërt për të pranuar çdo detyrë ose kërkesë nga të tjerët mund ta transformojë entuziazmin në barrë, dhe të ndikojë seriozisht në mënyrën si të perceptojnë kolegët dhe menaxhimi.
Në fillim, thënia e shpeshtë e “po”-së mund të të bëjë të dukesh si person i besueshëm dhe altruist, që është një rol pozitiv. Megjithatë, me kalimin e kohës, mund të ndodhë që ngarkesa të rritet në mënyrë jo‑proporcionale, të mos mbetet kohë për përqendrim në detyrat kryesore, dhe të nisesh nga ndjenja e mirëdashjes drejt ndjenjës së shfrytëzimit.
Kur roli yt në punë të kufizohet vetëm në “ndihmuesin” që përmbush detyra të shumta që të tjerët nuk duan t’i marrin përsipër, rrezikon të mos të perceptojnë si udhëheqës ose si person që merr iniciativë. Me fjalë të tjera, “po”-ja automatike mund të privojë mundësinë tënde për zhvillim dhe avancim.
Të vendosësh kufij, kur është e nevojshme, nuk është shpërfillje e bashkëpunimit; përkundrazi, është shprehje e vetëdijes profesionale për kapacitetin, kohën dhe prioritetet që ke. Kur i zgjedh “po”-të me kujdes, ato kanë më shumë peshë dhe tregojnë se ke menduar para veprimit.
Për ta bërë këtë në mënyrë të butë, mund të përdorësh disa strategji, ofro një alternativë në vend që të pranosh menjëherë çdo kërkesë; shpjego se ke për detyrë tjetër që ka përparësi; bëj pyetjen “Cili është prioriteti i këtij detyre për të tjerët?” për ta sqaruar rëndësinë; dhe nëse të nevojitet, thuaj jo në mënyrë të respektueshme dhe konstruktive.
Në fund, sjellja që përqendrohet vetëm në “po” mund të duket e përballueshme përkohësisht, por në planin afatgjatë ka rrezikun të ulë vetëvlerësimin, të zvogëlojë kufijtë pune, të vogëlojë hapësirën për inovacion, dhe të ndikojë negativisht në karrierë. Prandaj, të dish të thuash jo kur duhet, dhe ta bësh me dinjitet – është pjesë e menaxhimit të mirë të zhvillimit profesional.
