Lufta moderne po ndryshon rrënjësisht dhe nuk përcaktohet më vetëm nga fuqia e armëve, por nga informacioni dhe shpejtësia me të cilën ai përpunohet. Kjo është tabloja që paraqet drejtuesi i Ushtrisë Gjermane, gjeneral-lejtnant Christian Freuding, në një intervistë për Euronews, ku shpjegon se si teknologjia po e transformon fushëbetejën.
Sipas tij, terreni i luftës po bëhet gjithnjë e më transparent, për shkak të përdorimit masiv të dronëve, sensorëve, satelitëve dhe sistemeve të mbikëqyrjes elektronike që gjenerojnë të dhëna në kohë reale. Në këtë kontekst, nuk është më sistemi individual që bën diferencën, por volumi i informacionit dhe aftësia për ta përpunuar atë më shpejt se kundërshtari.
Freuding thekson se ky model, i quajtur “luftë e bazuar në të dhëna”, e kthen informacionin në burimin kryesor të fuqisë ushtarake. Ai që arrin të krijojë një panoramë më të qartë të situatës dhe të marrë vendime më shpejt, ka avantazhin vendimtar në fushëbetejë.
Në këtë realitet, digjitalizimi nuk është më një element ndihmës, por një kusht për sukses. Sistemet duhet të jenë të ndërlidhura në mënyrë të plotë, në mënyrë që informacioni të rrjedhë pa ndërprerje nga sensorët në terren deri te nivelet më të larta të komandimit dhe anasjelltas. Vetëm kështu mund të garantohet reagim i shpejtë dhe koordinim efektiv.
Në të njëjtën kohë, mjedisi i luftës është bërë më kompleks dhe më i rrezikshëm. Ushtarët përballen me një gamë të gjerë kërcënimesh, nga armët konvencionale deri te raketat balistike dhe sistemet e avancuara ajrore, ndërsa dronët kanë marrë një rol qendror në operacionet ushtarake.
Freuding pranon se ushtria gjermane ka boshllëqe të konsiderueshme, sidomos në mbrojtjen ajrore, luftën elektronike dhe sistemet kundër dronëve. Këto mangësi lidhen me dekada të tëra nëninvestimi pas Luftës së Ftohtë, kur kërcënimet u konsideruan të reduktuara dhe prioritetet u zhvendosën drejt misioneve jashtë territorit.
Për të përballuar këtë situatë, Gjermania ka nisur një proces përshpejtimi të modernizimit ushtarak. Një nga elementët kryesorë është futja në përdorim e municioneve “loitering”, pra dronë të pajisur me eksploziv që mund të qëndrojnë mbi një zonë dhe të godasin objektivat me saktësi në distanca të mëdha dhe me kosto relativisht të ulët.
Procesi për këto sisteme ka ecur me ritme të shpejta. Brenda pak muajsh është kaluar nga faza e planifikimit në vendimmarrje dhe financim konkret, duke hapur rrugën për blerje në shkallë të gjerë nga fundi i vitit 2026.
Në të njëjtën kohë, Berlini po rrit praninë ushtarake në krahun lindor të NATO-s. Një brigadë e përhershme pritet të vendoset në Lituani deri në vitin 2027, me mijëra trupa dhe staf civil, si pjesë e strategjisë për të forcuar frenimin ndaj kërcënimeve.
Megjithatë, ky zgjerim ka kosto të drejtpërdrejta për vetë ushtrinë gjermane, pasi kërkon zhvendosje të personelit dhe pajisjeve nga strukturat ekzistuese, duke krijuar boshllëqe të përkohshme që duhet të mbushen më pas.
Në analizën e tij, Freuding thekson se fuqia ushtarake nuk krijohet vetëm nga pajisjet. Një tank apo një sistem armësh nuk ka vlerë pa personel të trajnuar, pa zinxhir funksional komandimi dhe pa mbështetje logjistike.
Në fund, ai e përkufizon frenimin si një kombinim faktorësh: gatishmëri e menjëhershme, rritje e kapaciteteve dhe inovacion i vazhdueshëm. Asnjë prej tyre nuk funksionon i vetëm.
Mesazhi është i qartë. Lufta është bërë më e shpejtë, më e ndërlidhur dhe më e ekspozuar se kurrë më parë. Në këtë realitet të ri, avantazhi nuk i përket atij që ka më shumë armë, por atij që sheh më shumë, kupton më shpejt dhe vepron pa vonesë.
