Sipas një analize të publikuar nga Euronews, ndonëse zonat kohore bazohen teorikisht në ndarjen e globit çdo 15 gradë me një diferencë prej një ore nga Koha Universale e Koordinuar (UTC), në praktikë shumë vende ndjekin rregulla që nuk përputhen me gjeografinë.
Një nga rastet më të njohura është Spanja, e cila ndodhet gjeografikisht në të njëjtën zonë kohore me Britaninë e Madhe dhe Portugalinë, por prej vitit 1942 ndjek orën e Europës Qendrore, pas një vendimi historik për t’u sinkronizuar me Gjermaninë naziste, një praktikë që vazhdon edhe sot.
Në Maldive, fenomeni është edhe më i pazakontë. Edhe pse vendi ka një orë zyrtare, shumë resorte turistike përdorin një “kohë private”, duke shtuar një orë për të përshtatur aktivitetet me turistët dhe për të zgjatur ditën artificialisht.
Ndërkohë, Kina funksionon me vetëm një zonë kohore për të gjithë territorin, edhe pse shtrihet në pesë zona të ndryshme. Kjo krijon diferenca të mëdha në pjesët perëndimore të vendit, ku banorët shpesh përdorin paralelisht dy orare.
Edhe Nepali përbën një rast unik, pasi përdor një diferencë prej 45 minutash nga UTC, ndryshe nga shumica e vendeve që ndjekin intervale të plota ose gjysmë ore.
Në Australi, situata bëhet edhe më komplekse për shkak të vendimeve të ndryshme të shteteve mbi orën verore, duke krijuar një mozaik zonash kohore që ndryshojnë gjatë vitit.
Në SHBA, jo të gjitha shtetet ndjekin ndryshimin sezonal të orës. Arizona dhe Hawaii e refuzojnë këtë praktikë, për arsye klimatike dhe gjeografike.
Një nga fenomenet më ekstreme ndodh në Paqësor, ku Samoa dhe Samoa Amerikane, ndonëse ndodhen vetëm rreth 200 kilometra larg, janë një ditë të plotë diferencë për shkak të vijës ndërkombëtare të datës.
Këto raste tregojnë se, përtej rregullave teorike, zonat kohore janë shpesh rezultat i vendimeve politike, ekonomike dhe praktike, duke krijuar situata që mund të ngatërrojnë edhe udhëtarët më të përgatitur. /skyweb.al
