Vera me pak alkool ose pa alkool nuk po shihet më si një produkt anësor apo si modë e përkohshme, por si një nga debatet më serioze të industrisë së verës.
Arsyeja lidhet me ndryshimin e sjelljes së konsumatorëve, sidomos brezave të rinj, të cilët nuk tërhiqen më nga alkooli si më parë, por nuk duan domosdoshmërisht të heqin dorë nga rituali social i verës.
Ky ndryshim po ndihet edhe në vende me kulturë të vjetër vere, si Italia dhe Greqia, ku prodhuesit po kërkojnë mënyra të reja për ta përshtatur verën me tavolinën moderne.
Në panairin Wine Paris të këtij viti, verërat pa alkool dhe me alkool të ulët nuk u trajtuan më si kuriozitet tregu, por si pjesë qendrore e diskutimit tregtar.
Italia është dukshëm më përpara në këtë kategori, me më shumë etiketa, më shumë orientim drejt eksportit dhe një prani më të zhvilluar në treg.
Një nga shembujt më të qartë është Montelvini, prodhues italian nga Veneto, i njohur për Asolo Prosecco Superiore DOCG.
Kompania ka hyrë në segmentin e verës pa alkool duke u mbështetur te eksperienca e saj në verërat me flluska dhe te kultura e aperitivit, ku vera lidhet me shoqërinë, tryezën dhe momentin social.
Sipas drejtuesve të Montelvini, në treg ka dy rrugë kryesore për verën pa alkool. Njëra nis nga mushti i pafermentuar dhe mbetet më afër lëngut të rrushit. Tjetra nis nga vera e vërtetë, së cilës më pas i hiqet alkooli.
Montelvini ka zgjedhur rrugën e dytë: fillimisht prodhohet vera dhe më pas largohet alkooli.
Ky është një dallim i rëndësishëm, sepse prek drejtpërdrejt cilësinë dhe identitetin e produktit. Qëllimi nuk është të prodhohet një pije e ëmbël që i ngjan lëngut të rrushit, por një produkt që ruan sa më shumë profilin e verës.
Në këtë kategori, verërat me flluska kanë avantazh, sepse freskia, intensiteti dhe gjallëria e tyre kompensojnë pjesërisht mungesën e alkoolit.
Kjo i bën ato më të përshtatshme për aperitiv, festa apo kokteje pa alkool, si versionet zero të Spritz, Hugo apo Americano.
Edhe Greqia po nis të lëvizë në këtë drejtim, ndonëse më ngadalë se Italia.
Rasti më i rëndësishëm është kantina Semeli në Nemea, e cila ka prezantuar një verë me alkool të ulët si verë të mirëfilltë dhe jo si pije të aromatizuar me bazë vere.
Kjo e bën Semeli-n një nga pionierët e parë të kësaj kategorie në tregun grek.
Produkti i saj “Semeli Low” është ndërtuar mbi varietete greke si Malagouzia dhe Moschofilero, duke i dhënë kësaj kategorie një identitet lokal dhe jo thjesht duke kopjuar trendin ndërkombëtar.
Për prodhuesit grekë, sfida nuk është vetëm të ndjekin modën globale të pijeve “No-Lo”, pra pa alkool ose me pak alkool, por ta përkthejnë atë përmes vreshtave, varieteteve dhe kulturës vendase të verës.
Kategoria nuk u drejtohet vetëm personave që nuk pinë alkool. Ajo synon edhe konsumatorë që zakonisht pinë verë normale, por në raste të caktuara, si drejtimi i makinës, shtatzënia apo kujdesi për shëndetin, kërkojnë një alternativë më të lehtë.
Kjo e zgjeron shumë bazën e tregut. Vera me pak alkool nuk është më vetëm për abstenuesit, por për konsumatorë që duan më shumë fleksibilitet.
Pikërisht këtu po nis ndryshimi i madh për industrinë. Vera nuk shihet më vetëm si alkool, por si pjesë e një eksperience sociale: gota në dorë, shoqëria në tavolinë dhe ruajtja e ritualit, edhe pa efektin e fortë të alkoolit.
Italia po tregon se kjo kategori mund të zhvillohet me shkallë të gjerë prodhimi, sidomos përmes verërave me flluska dhe eksportit.
Greqia, nga ana tjetër, po tregon se produkti mund të ndërtohet edhe mbi identitet lokal dhe varietete autoktone.
Në të dyja rastet, sinjali për industrinë është i qartë: vera me pak ose pa alkool po kalon nga faza e kuriozitetit në një segment të ri tregu.
Sfida e radhës do të jetë cilësia. Nëse prodhuesit arrijnë të krijojnë produkte që nuk perceptohen si zëvendësues të dobët, por si verëra me karakter më të lehtë, atëherë kjo kategori mund të bëhet një nga kapitujt më të rëndësishëm të së ardhmes së verës.
