Vilant Xhori
Samitet për diasporën synojnë të japin një mesazh të qartë: Shqipëria i do dhe i pret profesionistët e saj kudo në botë.
Pra, Samiti i Diasporës po tentohet të na shfaqet si një vitrinë optimizmi me fjalime për bashkëpunim, për ura lidhëse dhe për një Shqipëri që i hap dyert bijve të saj.
Por, përtej këtij dekori institucional, historia e rrëfyer nga ish-drejtuesja e lartë e Partisë Socialiste, Ermelinda Meksi (https://www.facebook.com/share/p/1EHfTphKCX/ ) hedh një hije të fortë dyshimi mbi realitetin që përjetojnë ata që realisht duan të kontribuojnë.
Bëhet fjalë për djalin e saj, një profesionist i formuar jashtë vendit në fushën e sigurisë kibernetike, i cili, i motivuar nga dëshira për të kontribuar, i propozoi disa institucioneve shqiptare një bashkëpunim konkret për të adresuar rreziqe reale.
Përgjigjja?
Heshtje totale. Asnjë reagim, as edhe një përgjigje formale. Për më keq, edhe përpjekja e zj. Meksi rezultoi pa sukses.
Ky nuk është thjesht një rast komunikimi të dështuar. Është shumë më tepër se kaq. Është një simptomë e një problemi shumë më të thellë, atë të degradimit të funksionimit institucional.
Kur një profesionist i ri, i formuar jashtë vendit, me ekspertizë konkrete në një fushë kritike si siguria kibernetike, përballet me heshtje nga institucionet e vendit të tij, atëherë problemi nuk është më individual, është sistemik.
Akoma më domethënës bëhet ky rast kur ngjarja tregohet nga një figurë që ka qenë në hirarkinë më të lartë të strukturave politike të Partisë Socialiste.
Nëse edhe një ish-eksponente e lartë e mazhorancës nuk arrin të sigurojë një përgjigje minimale institucionale, atëherë lind natyrshëm një pyetje thelbësore: Çfarë ndodh me qytetarin e zakonshëm?
Kjo nuk është më çështje protokolli apo vonese burokratike.
Kjo nuk është një heshtje aksidentale, por një kulturë refuzimi funksionale. Themi kështu sepse në një sistem të shëndetshëm, iniciativa dhe profesionalizmi mirëpriten.
Por në një realitet të deformuar, ato shpesh refuzohen. Sepse aty ku forca lëvizëse e administratës nuk është ligji, por korrupsioni, çdo standard i ri nuk shihet si mundësi, por si kërcënim.
