Personat që marrin ilaçe GLP-1 kanë një rrezik të ulët për rënie të flokëve, por dukshëm më të lartë se ata që përdorin medikamente të tjera për diabetin, sipas një studimi të ri.
Agonistët e receptorit të peptidit-1 të ngjashëm me glukagonin (GLP-1), të përdorur kryesisht për trajtimin e diabetit të tipit 2 dhe obezitetit, shoqërohen me një rrezik dukshëm më të lartë për rënie të flokëve krahasuar me medikamente të tjera për diabetin, sipas një studimi të ri të publikuar në revistën The BMJ. Edhe pse raste të rralla të rënies së flokëve janë raportuar te personat që marrin semaglutid ose tirzepatid, studimi i ri konfirmon se rreziku absolut mbetet i ulët. Autorët argumentojnë se këto të dhëna mund t’i ndihmojnë pacientët dhe mjekët të marrin vendime më të informuara për trajtimin.
Një gjetje e rëndësishme është se shumica e rasteve të rënies së flokëve të lidhura me përdorimin e ilaçeve GLP-1 ishin të kthyeshme, pasi folikulat e flokëve mbetën të paprekura, thanë autorët. Studiuesit analizuan të dhënat elektronike të pacientëve që merrnin trajtim për diabetin e tipit 2, duke krahasuar përdoruesit e agonistëve GLP-1 me ata që trajtoheshin me dy grupe të tjera ilaçesh për diabetin: frenuesit SGLT-2 dhe frenuesit DPP-4. Krahasuar me frenuesit SGLT-2, agonistët GLP-1 u shoqëruan me një rrezik 37% më të lartë për alopeci, ndërsa krahasuar me frenuesit DPP-4, rreziku ishte 68% më i lartë.
“Edhe pse rreziku absolut i alopecisë së regjistruar klinikisht te përdoruesit e agonistëve të receptorit GLP-1 është i ulët, lidhja e vërejtur mund të ndikojë në kënaqësinë e pacientëve, në vazhdimësinë e trajtimit dhe në vendimin për ta filluar ose vazhduar terapinë”, shkruajnë autorët.
Ilaçet GLP-1 u zhvilluan fillimisht për trajtimin e diabetit të tipit 2, por përdorimi i tyre është zgjeruar edhe për indikacione të tjera, përfshirë humbjen në peshë, uljen e rrezikut kardiovaskular dhe trajtimin e apnesë obstruktive të gjumit.
Këto medikamente veprojnë duke imituar peptidin-1 të ngjashëm me glukagonin, një hormon që prodhohet në zorrë pas ngrënies. Ato aktivizojnë receptorët në pankreas për të stimuluar sekretimin e insulinës dhe receptorët në tru për të ndihmuar në rregullimin e oreksit.
Autorët theksojnë se humbja e shpejtë në peshë dhe ulja e marrjes së kalorive janë shkaktarë të njohur të rënies së flokëve.
Sipas tyre, edhe ndryshimet hormonale mund të luajnë një rol, megjithëse nevojiten studime të mëtejshme për të sqaruar mekanizmat që qëndrojnë pas kësaj lidhjeje. Kufizimi i kalorive mund të kontribuojë gjithashtu në stresin fiziologjik dhe në mungesën e mikronutrientëve, si hekuri, zinku dhe biotina, gjë që mund të prishë ciklin normal të rritjes së flokëve.
Megjithëse rënia e flokëve zakonisht nuk shkakton dëme fizike, ajo mund të ketë pasoja të rëndësishme psikologjike dhe sociale, duke ndikuar në vetëvlerësimin, cilësinë e jetës dhe vazhdimësinë e trajtimit, shtojnë autorët.
Në përfundim, autorët theksojnë se nevojiten kërkime të mëtejshme për të sqaruar mekanizmat që lidhin terapinë me agonistët GLP-1, humbjen në peshë dhe rënien e flokëve, si dhe për të identifikuar pacientët që mund të jenë më të rrezikuar.
