nga Vilant Xhori
Skandalet që kanë përfshirë institucionet e sigurisë, qeverinë, administratën dhe nivele të tjera të larta të pushtetit kanë krijuar gjerësisht bindjen se shteti ka rënë.
Por dobësimi i qeverisë nuk po shoqërohet me forcimin e opozitës. Përkundrazi, kriza e pushtetit po e gjen atë pa alternativë, të konsumuar dhe të bllokuar nga e shkuara.
Togfjalëshi “shteti ka rënë” është kthyer në refren të opozitës këto ditë dhe konstatimi mund të jetë i saktë, por kjo nuk mjafton.
Opozita duhet tani të tregojë se është e aftë ta ringrejë shtetin që ajo thotë se ka rënë.
Këtu nis paradoksi. Opozita është e shpejtë për të shpallur krizën, por e ngadaltë për të paraqitur alternativën. Denoncon, akuzon dhe kërkon llogari. Qytetari, megjithatë, nuk kërkon vetëm të dëgjojë se çfarë ka rënë. Kërkon të dijë se çfarë do të ngrihet në vend të tij.
Panorama bëhet edhe më e zymtë kur kapja e institucioneve shoqërohet me kapjen e opozitës. Rama ka monopolizuar qeverinë, ndërsa Berisha ka monopolizuar kundërshtimin. Njëri kontrollon pushtetin, tjetri opozitën. Në mes mbetet qytetari shqiptar, pa një alternativë që të mos jetë as vazhdim i pushtetit dhe as peng i së shkuarës.
Ironia është se problemi i opozitës nuk qëndron vetëm te Berisha. Ai qëndron edhe te besueshmëria e njerëzve që kanë zgjedhur të qëndrojnë rreth tij. Për të mbijetuar politikisht, ata kanë bërë aq shumë pirueta, sa qytetari e ka të vështirë të dallojë parimin nga oportunizmi.
Ata që dje deklaronin se do të largoheshin nga politika nëse Berisha rikthehej, sot vazhdojnë politikën nën hijen e tij. Dje vendosnin kufij, sot gjejnë justifikime. Dje mbanin qëndrime, sot bëjnë kompromise. Dje flisnin për largim, sot kërkojnë rikthimin.
Kjo lëvizje e vazhdueshme mes deklaratave të djeshme dhe qëndrimeve të sotme ka një kosto të drejtpërdrejtë. Ajo shkatërron besueshmërinë e opozitës pikërisht kur kjo duhet ta përdorë krizën e kundërshtarit për të ndërtuar besimin te vetja. Për këtë arsye, çdo krizë e qeverisë nuk shndërrohet automatikisht në kapital politik për opozitën.
Kjo është prova e vërtetë e saj. Jo sa fort e godet kundërshtarin me fjalë, por sa bindshëm ndërton alternativën me vepra. Jo sa gjatë jeton me gabimet e qeverisë, por sa qartë flet për të nesërmen e vendit.
Një qeveri mund të rrëzohet nga pesha e pushtetit. Një opozitë, megjithatë, nuk ngrihet vetëm nga rrëzimi i qeverisë. Ajo ngrihet kur fiton besimin, sjell njerëz të rinj dhe i ofron qytetarit jo hijen e një pushteti të kaluar, por mundësinë e një pushteti ndryshe.
Këtu kthehemi te metafora e rënies së shtetit. Skandalet e njëpasnjëshme u japin shumëkujt të drejtën të thotë se shteti ka rënë. Por rënia e tij nuk ka zbuluar një opozitë të gatshme për ta ngritur. Përkundrazi, shteti ka rënë dhe duket se ka zënë poshtë edhe opozitën.
