Gjermanët njihen për pasionin e tyre të veçantë ndaj bukës, një dashuri që është më shumë se thjesht ushqim, por pjesë e kulturës dhe identitetit kombëtar. Ndryshe nga imazhet romantike të francezëve me bagueta nën krah e bereta në kokë, për gjermanët buka është çështje serioze dhe thelbësore e jetës së përditshme.
Në Gjermani ekziston një larmi e jashtëzakonshme bukësh. Sipas Regjistrit të Bukës të Institutit Gjerman për Bukën, janë të regjistruara mbi 3.200 lloje të ndryshme. Kjo trashëgimi e pasur u njoh zyrtarisht në vitin 2015, kur “Kultura Gjermane e Bukës” u përfshi në listën e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të UNESCO-s.
Në gjuhën gjermane, buka lidhet ngushtë me jetën e përditshme. Fjala “Broterwerb”, që do të thotë “fitorja e bukës”, përdoret për të përshkruar punën – pra mënyrën se si sigurohet jetesa. Edhe vaktet kryesore rrotullohen rreth bukës: mëngjesi, pushimi i punës (Pausenbrot – buka e pushimit) dhe darka (Abendbrot, buka e mbrëmjes). Madje një shprehje popullore thotë “shitet si buka e prerë”, për të treguar diçka që shet shpejt.
Buka është e pranishme edhe në kulturën popullore. Personazhi televiziv “Bernd das Brot”, një copë buke që flet është bërë i dashur për fëmijët gjermanë që nga viti 2000, kur filloi transmetimi në kanalin për fëmijë KI.KA. Në vitin 2018, edhe posta gjermane lëshoi një pullë me sloganin “Kultura gjermane e bukës”.
Por pse ekziston një pasion kaq i madh për bukën në Gjermani? Arsyeja lidhet me historinë dhe gjeografinë e vendit. Deri në shekullin XIX, territori gjerman përbëhej nga qindra principata e mbretëri të vogla, secila me traditat dhe recetat e veta të bukës. Në Mesjetë, qytetet tregtare që kërkonin të tërhiqnin banorë të rinj e tregtarë, shpesh mburreshin me furrat dhe produktet e tyre të veçanta.
Kushtet klimatike gjithashtu kanë ndikuar. Ndryshe nga Franca apo Italia jugore, Gjermania ka më pak diell dhe tokat nuk janë ideale për kultivimin e grurit, ndaj drithëra si thekra dhe spelti u bënë më të zakonshme. Këto prodhojnë bukë të errëta, të cilat edhe sot janë shumë të preferuara. Ndërkohë, në rajonet jugore si Mynihu dhe Shtutgarti, ku gruri rritet më mirë, mbizotërojnë bukët e bardha me bazë gruri.
Kështu, çdo krahinë gjermane ka bukën e vet karakteristike dhe çdo copë buke është një pjesë e historisë, kulturës dhe identitetit kombëtar. Për gjermanët, buka nuk është thjesht ushqim, por një simbol i traditës, punës dhe jetës së përditshme. /Skyweb.al
