Në fshatin piktoresk të Nebbiunos, mbi kodrat e Piemontes që shikojnë drejt Liqenit Maggiore, në Itali, kafeja përgatitet nga Anna Possi. Prej vitit 1958, ajo qëndron pas banakut të Bar Centrale, duke shërbyer espresso me të njëjtin kujdes, energji dhe buzëqeshje që e kanë karakterizuar për më shumë se gjashtë dekada. Pak muaj pasi festoi 101-vjetorin, baristja më jetëgjatë e Italisë nuk jep shenja lodhjeje.
Anna hapi këtë bar së bashku me bashkëshortin e saj, dhe prej atëherë është kthyer në një pikë referimi për banorët dhe turistët. Vitin e kaluar, ajo u nderua me titullin “Komandante e Republikës” për kontributin e saj të jashtëzakonshëm dhe jetën e dedikuar ndaj komunitetit.
E rritur në një familje që drejtonte restorant, bar, dyqan duhani dhe shitje gazetash, Anna nisi punën që në moshën 18-vjeçare. Pas Luftës së Dytë Botërore, u shpërngul në Genova për të punuar te dajat e saj, ku mësoi gjithçka nga e para, shërbimin, pastrimin, menaxhimin.
“Gjatë luftës, Nebbiuno ishte mes dy zjarresh, partizanët në male dhe gjermanët buzë liqenit. Rreziku ishte i përditshëm”, kujton ajo.
Pas martesës me burrin e saj, i cili gjithashtu menaxhonte një bar dhe restorant, çifti vendosi të rikthehej në vendlindje dhe të hapte një bar të vogël e pa staf. Fillimisht ishte vetëm një shtëpi kafeje, pasi nuk kishin licencë për pije alkoolike. Me kalimin e viteve, lokali u zgjerua dhe u bë zemra e fshatit.
Kur burri i saj u nda nga jeta në vitin 1974, Anna vazhdoi e vetme. “Kam kaluar 51 vite si e ve, duke e drejtuar këtë bar. Por e dua këtë punë sepse më pëlqen të jem rreth njerëzve,” thotë ajo.
Në vitet e para, bari ishte plot jetë. Pesë fabrika letre në zonë sillnin punëtorë që pinin kafenë e mëngjesit. Ritmi i punës ishte i vazhdueshëm. Në vitet ’60, çifti shtoi edhe një pistë vallëzimi, dhe lokali tërhiqte njerëz nga qytete të largëta si Arona e Omegna. Ishte vendi i vetëm me pamje nga liqeni dhe ambient të hapur për muzikë e festë.
“Atëherë vinin avokatë, mjekë, inxhinierë, një klientelë që shpenzonte dhe e çmonte ambientin,” tregon Anna.
Sot, gjërat kanë ndryshuar. Të rinjtë nuk frekuentojnë më si dikur. “Sot ata duan telefonin. Edhe në shtrat shkojnë me të,” thotë me një buzëqeshje të hidhur.
Bar Centrale nuk është thjesht një vend për të pirë kafe. Për shumë banorë, Anna është një pikë mbështetjeje, ajo përcjell mesazhe për bashkinë, ndihmon me dokumente, lejon artistët lokalë të ekspozojnë punimet e tyre pa pagesë. Çdo dhurim që i lihet shkon për bamirësi.
“Kam parë breza që rriten”, thotë ajo.
Anna nuk jep receta magjike, por përmes historisë së saj kupton se sekreti qëndron te puna, pasioni dhe dashuria për njerëzit. Duke mbajtur të gjallë traditën italiane të kafesë, ajo vazhdon të jetë simbol i forcës, përkushtimit dhe mikpritjes, një shembull i rrallë i një jete të ndërtuar mbi shërbimin ndaj të tjerëve.
/Skyweb.al
