Fëmija që gjatë pushimit të shkollës merret i lumtur me aktivitetet e veta, pa u përfshirë në lojërat e të tjerëve, mund të mos ketë nevojë që të tjerët ta “shpëtojnë” nga vetmia. Një studim i ri sugjeron se disa fëmijë që luajnë vetëm thjesht preferojnë shoqërinë e tyre.
Studiuesit nga Universiteti i Xhorxhias në Shtetet e Bashkuara zbuluan se fëmijët që shpesh zgjidhnin të luanin vetëm mund të ishin ende të kënaqur me miqësitë e tyre dhe me vendin që zinin në grupin e bashkëmoshatarëve, veçanërisht kur ndiheshin të sigurt se i përkisnin grupit.
Studimi përfshiu 473 nxënës të moshës 9 deri në 11 vjeç nga disa shkolla fillore në shtetin amerikan të Xhorxhias.
Fëmijëve iu kërkua të tregonin se cilët nga shokët e klasës kishin tendencë të luanin vetëm, pavarësisht se shkonin mirë me të tjerët. Ata gjithashtu treguan se sa e rëndësishme ishte për ta ndjenja e përkatësisë dhe sa të kënaqur ishin me miqësitë e tyre dhe me pozicionin që kishin në klasë.
Studiuesit gjetën një dallim të rëndësishëm mes fëmijëve që preferonin të kalonin kohë vetëm, por ende e vlerësonin përkatësinë në grup, dhe atyre që nuk i kushtonin shumë rëndësi përshtatjes me të tjerët.
Fëmijët e grupit të parë ishin përgjithësisht të kënaqur si me miqësitë e tyre individuale, ashtu edhe me marrëdhëniet më të gjera me bashkëmoshatarët. Këta fëmijë mund të pranonin mjaftueshëm ftesa për të ruajtur lidhjet shoqërore, ndërkohë që ndiheshin rehat edhe kur refuzonin aktivitete në momentet kur preferonin të qëndronin vetëm.
“Ata preferojnë të jenë vetëm dhe të merren me gjërat e tyre në vend që të luajnë me bashkëmoshatarët, por nga ana tjetër, ata përsëri shkojnë mirë me të tjerët,” tha Rachael Pfanz, autore kryesore e studimit dhe psikologe në një shkollë fillore.
Fëmijët që nuk e konsideronin të rëndësishme ndjenjën e përkatësisë, nga ana tjetër, kishin më shumë gjasa të raportonin marrëdhënie më të dobëta si me miqtë, ashtu edhe me shokët e klasës.
Studiuesit sugjerojnë se fëmijët që refuzojnë vazhdimisht ftesat për të marrë pjesë në aktivitete mund të marrin me kalimin e kohës gjithnjë e më pak ftesa. Kjo mund t’i bëjë ata gradualisht më të izoluar dhe më pak të kënaqur me jetën e tyre shoqërore.
“Ka gjëra që i bëjmë sepse e dimë se janë të mira për ne,” tha Michele Lease, profesore e psikologjisë së edukimit në Universitetin e Xhorxhias dhe bashkëautore e studimit.
“Ndërveprimi shoqëror është i tillë. Refuzimi i ftesave, njësoj si shmangia e aktivitetit fizik, çon në rezultate më të dobëta.”
Gjetjet sugjerojnë gjithashtu se të rriturit duhet të jenë të kujdesshëm përpara se të supozojnë se fëmijët që luajnë vetëm kanë nevojë të shtyhen drejt aktiviteteve në grupe të mëdha.
Në vend të kësaj, studiuesit sugjerojnë që fëmijët të njihen me grupe më të vogla bashkëmoshatarësh që kanë interesa ose sjellje të ngjashme.
“Mos u kërkoni menjëherë të shkojnë dhe t’i bashkohen një loje të madhe futbolli në oborr,” tha Pfanz. “Kjo mund të jetë paksa dërrmuese nëse ata tashmë preferojnë të luajnë vetëm.”
Ekipi hulumtues tha se këto gjetje janë veçanërisht të rëndësishme për fëmijët e klasave të katërta dhe të pesta, kur grupet e miqësisë priren të bëhen më të qëndrueshme dhe fëmijët janë gjithnjë e më të aftë të dallojnë se cilët shokë klase zgjedhin të qëndrojnë vetëm dhe cilët po përjashtohen nga grupi. /skyweb.al
