Në moshën 52-vjeçare dhe pas 25 vitesh eksperiencë në marrëdhëniet me publikun, Jodi Lynn Karpes nuk e kishte menduar se do të arrinte në pikën ku punëdhënësit nuk do t’i përgjigjeshin dhe as nuk do ta thërrisnin për intervistë.
Në një rrëfim për Business Insider, profesionistja tregon se u zhvendos nga Afrika e Jugut në Shtetet e Bashkuara pesë vjet më parë. Në vendin e saj kishte drejtuar për rreth 17 vjet kompaninë “GreenQueen PR”, por pas vendosjes në Florida e ndërpreu aktivitetin, me synimin për të gjetur një punë të qëndrueshme me kohë të plotë.
Pas disa eksperiencave profesionale në SHBA, përfshirë një pozicion drejtues në distancë, ajo u largua nga puna në dhjetor 2025, duke thënë se presioni ishte bërë i papërballueshëm. Besonte se përvoja e gjatë do ta ndihmonte të gjente shpejt një mundësi tjetër, por muajt kaluan pa oferta dhe pothuajse pa intervista.
Karpes thotë se ka aplikuar jo vetëm për pozicione në fushën e komunikimit dhe PR-it, por edhe për role më të ulëta, punë administrative dhe vende pune në shitje me pakicë. Megjithatë, sipas saj, shumë aplikime kanë mbetur pa përgjigje. Për të siguruar të ardhura, ka nisur të marrë punë të pjesshme dhe klientë të vegjël, por jo një kontratë të qëndrueshme.
Përtej vështirësisë financiare, ajo flet edhe për ndjenjën e turpit që i ka shkaktuar situata. Pas dekadash pune dhe një karriere të konsoliduar, ndihet sikur tregu nuk e konsideron më një kandidate të vlefshme. Papunësia e ka detyruar të prekë edhe kursimet e pensionit, duke shtuar pasigurinë për të ardhmen.
Rrëfimi i saj ngre disa probleme që prekin gjithnjë e më shumë profesionistët në moshë të mesme. I pari është diskriminimi i mundshëm për shkak të moshës. Karpes nuk ka prova të drejtpërdrejta se është refuzuar sepse është 52 vjeçe, por dyshon se mosha ndikon në mënyrën se si punëdhënësit e vlerësojnë kandidaturën e saj.
Një tjetër problem është zhvlerësimi i eksperiencës. Edhe pse ka 25 vjet në profesion dhe ka drejtuar biznesin e saj, përvoja nuk i ka garantuar hyrjen as në fazën e intervistës. Në disa raste, kandidatët me eksperiencë mund të shihen si të mbikualifikuar, më të shtrenjtë ose më pak të përshtatshëm për strukturat e reja të punës.
Ajo pranon gjithashtu se ndryshimet teknologjike dhe përdorimi në rritje i inteligjencës artificiale e kanë vështirësuar konkurrimin. Edhe pse ka ndjekur kurse, thotë se përshtatja me teknologjitë e reja ka qenë më e vështirë sesa në vitet e para të karrierës.
Historia nxjerr në pah edhe problematikën e procesit modern të rekrutimit. Aplikimet online marrin shumë kohë, kërkojnë përshtatje të vazhdueshme të CV-së dhe shpesh nuk shoqërohen me asnjë përgjigje. Kjo krijon një proces të ftohtë dhe të lodhshëm, ku kandidatët nuk kuptojnë pse janë refuzuar dhe çfarë duhet të përmirësojnë.
Rasti i Karpes është një rrëfim individual dhe nuk provon se çdo profesionist mbi 50 vjeç përballet me të njëjtën situatë. Megjithatë, ai tregon se eksperienca e gjatë nuk mjafton gjithmonë për të garantuar punësim dhe se humbja e një vendi pune në këtë moshë mund të sjellë pasoja të rënda financiare, profesionale dhe emocionale.
