Të qëndrosh ulur për shumë orë nuk është domosdoshmërisht problemi kryesor për trurin. Rëndësi mund të ketë edhe ajo që bën gjatë kohës që qëndron ulur.
Një studim i ri, i publikuar në revistën shkencore të Shoqatës Amerikane të Alzheimerit, ka lidhur shikimin e shpeshtë të televizorit në moshën e mesme me ndryshime të trurit të evidentuara më shumë se 20 vite më vonë.
Studimi u mbështet në të dhënat afatgjata të projektit amerikan ARIC, ndërsa 1,712 pjesëmarrës iu nënshtruan më vonë ekzaminimeve me rezonancë magnetike.
Personat që deklaruan se shikonin televizor “shumë shpesh” rezultuan me volum më të vogël të lëndës gri në lobet frontale dhe oksipitale të trurit.
Ata kishin gjithashtu volum më të vogël në disa zona që preken herët nga Alzheimeri, përfshirë hipokampusin, strukturën e trurit që luan rol kryesor në krijimin dhe rikujtimin e kujtimeve.
Por studiuesit zbuluan një ndryshim interesant te personat që qëndronin ulur për shumë orë për shkak të punës.
Pavarësisht qëndrimit të gjatë ulur, ata nuk shfaqnin të njëjtat ndryshime. Në disa raste kishin madje volum më të madh të zonave frontale dhe oksipitale dhe më pak dëmtime të lëndës së bardhë krahasuar me shikuesit e rregullt të televizorit.
Sipas studiuesve, shkaku mund të lidhet me faktin se shumë punë sedentare kërkojnë përqendrim, planifikim, zgjidhje problemesh dhe përpunim të vazhdueshëm informacioni, duke e mbajtur trurin aktiv.
Lidhja mes televizorit dhe ndryshimeve të trurit mbeti edhe pasi u mor parasysh aktiviteti fizik i pjesëmarrësve, çka sugjeron se vetëm palestra apo ecja mund të mos e kompensojnë plotësisht mungesën e stimulimit mendor.
Autorët theksojnë se studimi tregon një lidhje dhe jo domosdoshmërisht shkak-pasojë, por mesazhi është i qartë: për shëndetin e trurit mund të mos ketë rëndësi vetëm sa kohë rrimë ulur, por edhe nëse gjatë asaj kohe truri është aktiv apo thjesht konsumon pasivisht përmbajtje në ekran.
