nga Klodian Shaqiri
Demotivimi shpesh është armiku i fshehur që na mëson të ecim përpara, në një botë që kultivon motivimin si një kamardare shpëtimi.
Në qasjen moderne të punës, “motivimi” është një fjalë që dëgjohet gjithmonë si një mantra pa kuptim të plotë. Por realiteti është se motivimi shpesh nuk vjen nga energjia e pastër, por nga përplasja me demotivimin.
Po, paradoksi që nganjëherë të shtyn më shumë se çdo seminar motivimi: humbja e motivimit është vetë një burim motivimi.
Demotivimi është si një shuplakëe dhimbshme në fytyrë, por të zgjon. Ai të detyron të ndalosh, të mendosh, të pyetesh pse po bën atë që po bën.
Një pjesë e pandashme e punës është të përballesh me boshllëkun e qëllimit dhe të gjesh një mënyrë për ta mbushur. Dhe aty lind motivimi, jo nga qiriri i ndezur në një konferencë motivimi, por nga errësira që të shtyn të kërkosh dritën.
Humori i zi është shoku ynë më i mirë në këtë rrugë. Ai nuk na mashtron, nuk na fton në iluzione, por ai thjesht na thotë: “Nëse po humbas motivimin, të paktën mos e humb sensin e të qeshurit.”
Një batutë sarkastike në zyrë mund të duket si humbje kohe, por në realitet është një akt rezistence. Është mënyra jonë për të përballuar absurdin e situatës. Dhe për çudi, është motivuese.
Demotivimi nuk është vetëm një krizë, por është një reflektim i thellë. Është një dritare që na lejon të shohim përtej rutinës, të shqyrtojmë arsyet e vërteta të punës sonë. Është momenti kur kuptojmë se motivimi i qëndrueshëm nuk është një rrugë e drejtë, por një rrugë me kthesa dhe ulje-ngritje.
Ai vjen nga vendosmëria për të vazhduar, edhe kur gjithçka të thotë të ndalosh.
Në këtë sens, demotivimi është një aleat i fshehur. Ai është prova e zjarrtë që jeta profesionale nuk është një serial motivimi pa fund, por një dramë me momente të errëta që na bëjnë më të fortë. Ironia është se motivimi që kërkojmë shpesh vjen vetëm pasi kalojmë përmes vetë demotivimit.
Siç thotë një frazë e thjeshtë, por e thellë: “Ndonjëherë duhet të humbasësh dëshirën për të vazhduar që të kuptosh pse duhet të vazhdosh.”
Dhe ja ku jemi në një epokë ku çdo korporatë promovon “motivim të pandërprerë” si një ritual fetar, unë po ju propozoj diçka radikale, motivohu nga demotivimi.
Mos e shmang atë, por përqafoje dhe lejo që zhgënjimi, lodhja apo ironia të të bëjnë një version më të fortë të vetes. Sepse motivimi i vërtetë nuk është ai që vjen nga posterat me citate të bukura apo fjalimet e një traineri të paguar mirë.
Motivimi më i qëndrueshëm është ai që lind në momentet kur gjithçka tjetër është rrënuar, kur e ke humbur motivimin dhe vendos të ngrihesh përsëri.
Ky është motivimi i errët, ai që ka forcën për të mbajtur zjarret ndezur kur gjithë bota është mbyllur në errësirë.
Dhe në fund, nëse nuk ke humbur të gjithë motivimin, ndoshta nuk je përballur ende me një demotivim të vërtetë. /skyweb.al
