Vendet prodhuese të naftës në Lindjen e Mesme po investojnë miliarda dollarë në tubacione dhe terminale të reja, për të reduktuar varësinë nga Ngushtica e Hormuzit.
Për dekada, sasitë e mëdha të naftës ngarkoheshin në portet e Gjirit Persik dhe transportoheshin përmes Hormuzit, kryesisht drejt tregjeve aziatike.
Por lufta dhe pasiguria në rajon kanë nxjerrë në pah dobësinë e këtij modeli, duke shtyrë Arabinë Saudite, Emiratet e Bashkuara Arabe dhe Irakun drejt korridoreve alternative.
Arabia Saudite po forcon tubacionin Lindje–Perëndim, rreth 1,200 kilometra të gjatë, që transporton naftën drejt portit Yanbu në Detin e Kuq. Kapaciteti nominal arrin rreth 7 milionë fuçi në ditë.
Emiratet kanë avantazhin e portit Fujairah, i cili ndodhet jashtë Hormuzit. Tubacioni Habshan–Fujairah mund të transportojë rreth 1.5–1.8 milionë fuçi në ditë nga Abu Dhabi drejt Gjirit të Omanit.
Edhe Iraku po kërkon të forcojë eksportet përmes portit Ceyhan në Turqi, ndërsa shqyrton korridore të tjera drejt Baniasit në Siri dhe Aqabasë në Jordani.
Ndryshimi i porteve të ngarkimit pritet të transformojë edhe tregun botëror të transportit detar, duke ndryshuar distancat, kostot dhe kërkesën për cisternat VLCC, Suezmax dhe anijet më të vogla.
Një cisternë që ngarkohet në Yanbu nis udhëtimin nga Deti i Kuq, ndërsa në Fujairah shmang plotësisht Hormuzin. Nafta e ngarkuar në Ceyhan krijon një korridor krejtësisht të ri nga Mesdheu.
Trafiku përmes Hormuzit mbetet ende larg normales. Të enjten u regjistruan vetëm shtatë kalime anijesh tregtare, kundrejt mesatares dhjetëditore prej 15 anijesh.
Mesazhi i vendeve të Gjirit është i qartë: edhe nëse Hormuzi rikthehet në funksionim të plotë, varësia nga një dalje e vetme detare konsiderohet tashmë rrezik strategjik.
