Shoqata e Prodhuesve të Bukës, Pastiçerisë dhe Brumërave ka ngritur alarmin për mungesën e theksuar të fuqisë punëtore në sektorin e prodhimit të bukës dhe pastiçerisë, duke e cilësuar situatën si shqetësuese dhe me pasoja afatgjata për traditën artizanale të vendit. Përmes një konference për shtyp dhe një letre drejtuar ministres së Ekonomisë dhe Inovacionit, Delina Ibrahimaj, përfaqësuesit e kësaj shoqate theksuan se mungesa e furrxhinjve dhe pastiçierëve po kthehet në një emergjencë reale për bizneset e këtij sektori.
Sipas tyre, rënia drastike e numrit të nxënësve në shkollat profesionale, veçanërisht në degën e teknologjisë ushqimore, si edhe mungesa e interesit të të rinjve për të mësuar zanatin e bukëbërësit, po e thellojnë më tej këtë problem.
Letra e Kryesia e Shoqatës të Prodhuesve të Bukës Pastiçerisë dhe Brumërave
Drejtuar:
Znj. Delina Ibrahimaj, Ministre e Ekonomisë dhe Inovacionit.
Lënda: Informim për mungesën e fuqisë punëtore për prodhimin e bukës
Znj. Ministre,
Prej kohësh Kryesia e Shoqatës dhe Administratorët e furrave të bukës janë të shqetësuar nga mungesa e fuqisë punëtore veçanërisht të specialistëve të bukës që tashmë është kthyer në një situatë alarmante. Pra për furrat e bukës nuk ka bukëbërës (Furrxhi).
Prej disa vitesh kontigjentet e nxënësve në Shkollat Profesionale në degën e “Teknologjisë Ushqimore” dhe posaçërisht bukë bërjes janë ulur nga viti në vit, kështu tek një shkollë e njohur Teknologjike për vitin 2018-2019 ka pasur 322 nxënës, ndërsa për këtë vit shkollor janë 86 nxënës në total për 4 vitet në “Teknologjinë Ushqimore”, ndërsa për grupin Bukë – Pastiçeri pothuaj nuk ka fare.
Po kështu nuk ka pothuajse asnjë interesim për të punuar në furrat e bukës, për të mësuar zanatin e bukëbërësit. Kjo mungesë është një goditje e rëndë për mënyrën artizanale të prodhimit të bukës tek ne, që bazohet tek puna e dorës së specialistëve.
Populli jonë ka një traditë të lashtë në trajtimin dhe përpunimin e drithërave si ushqim bazë i tij, këtë e tregojnë gjetjet arkeologjike ku si pas zonave është mbjellë dhe është përdorur si ushqim gruri, misri, thekra, elbi, tërshëra etj.
E veçanta në këtë histori është tradita e bërjes së bukës së Qiqrës në zonën Korçë – Pogradec – Mokër, që nga të gjitha të dhënat bëhet vetëm në Shqipëri.
Prodhuesit e Bukës në gjithë përvojën e kësaj periudhe, po përpiqen të ruajnë si një gjë të shenjtë, traditën e bërjes të bukës artizanale duke u mbështetur në kërkesën e popullit tonë, për bukë të freskët me aromë dhe shije, si ushqimin kryesor të tavolinës shqiptare.
Kjo veprimtari vjen edhe si një kërkesë nga Organizatat Ndërkombëtare të Bukës, për ta ruajtur këtë traditë, pasi jemi vendi i vetëm në Evropë me bukë artizanale.
Prodhuesit e bukës po përpiqen të krijojnë mundësi punësimi nëpërmjet: Ofrimit të ambienteve dhe kushteve shumë të mira pune, teknologji të përparuara e bashkëkohore, paga shumë të larta, për tu aftësuar në zanatin e Bukëbërësit, që do të jetë vazhdimisht i kërkuar.
Ne kërkojmë nga Institucionet përkatëse dhe Qeveria, vëmendje maksimale ndaj të gjitha hallkave që kanë të bëjnë me specialitetin e bërjes së bukës.
Kërkojmë trajtimin e “Bukëbërësit” – si Zanat në zhdukje. Kjo nuk është thjeshtë mbrojtja e një kategorie punonjësish por mbart në vetvete një Aset Kombëtar.
Ne kërkojmë masa konkrete për të tërhequr kontigjente të rinjsh të interesuar për këtë zanat, duke siguruar bursa studimi, mundësi akomodimi si dhe lehtësi të tjera.
Kërkojmë të subvencionohet kategoria e specialitetit “Bukëbërës” (Furrxhi), me pagesa specifike për të lehtësuar pagat e larta që kërkohet në kushtet e mungesës të fuqisë punëtore.
