Përpara meje, qielli ngrihej në një kupolë verbuese blu mbi rrugët me kalldrëm të Gjirokastrës, “qyteti i gurtë ” dhe vendlindja e shkrimtarit të njohur Ismail Kadare, shkruan Heidi Fuller-Love në një artikull në të përditshmen britanike “The iPaper”.
Edhe pse dimër, unë vesha një bluzë me mëngë të shkurtra ndërsa shëtisja nëpër rrugicat e pjerrëta të këtij qyteti të listuar në UNESCO, duke shijuar faktin që e kisha pothuajse vetëm për vete.
“Në verë është plot”, tha Fatjoni, pronari i bujtinës Cumaku, një hotel familjar, ku u akomodova.
Bujtina kishte një pishinë spa nëntokësore dhe suita të bollshme që kushtonin më pak se një vakt në restorantin tim të preferuar në Britaninë e Madhe.
Kur u thashë miqve se do ta kaloja dimrin në Shqipëri, në vend që të kthehesha në shtëpi, ata nuk më besuan.
Por, pasi panë fotot e apartamentit tim me qira në Tiranë – me dy dhoma gjumi që kushtonte 580 euro në muaj – ndryshuan mendje.
Kisha planifikuar të kaloja pjesën më të madhe të kohës në Shqipëri, por për të parë më shumë nga vendi pëpara se të vendosesha këtu, rezervova një tur me agjencinë vendase “Albanian Trip”.
“Shqipëria mbetet një destinacion me vlera të mëdha”, tha Eri, guidë e “Albanian Trip”.
Kjo pavarësisht rritjes së popullaritetit të vendit si destinacion turistik: Barometri Botëror i Turizmit i OKB-së tregoi një rritje prej 89 për qind të turizmit në Shqipëri midis viteve 2019 dhe 2025.
Nuk isha e sigurt se si ishin rrugët shqiptare në dimër – për këtë arsye Eri më shoqëroi për disa ditë, përpara se të merrja një makinë me qira.
Gjatë një udhëtimi treorësh drejt burimeve termale të Bënjës, ai më tregoi se si kishte qenë jeta në Gramsh para rënies së komunizmit.
“Bëja detyrat ndërsa ruaja dhitë. Duhej të ruhesha nga ujqërit dhe arinjtë”, tha ai.
“Të gjithë ishim fermerë nën drejtimin e Enver Hoxhës – ose po i ndërtonim ato”, shtoi ai, duke treguar nga kodrat që fshehin disa prej rreth 170,000 bunkerëve të Luftës së Ftohtë që shpërndahen nëpër fusha, rrugë dhe pyje.
Nga larg, era e fortë e squfurit na tregoi se kishim mbërritur në burimet e izoluara termale (aktualisht janë falas, por po ndërtohen dhoma zhveshjeje dhe parkim, gjë që mund të sjellë tarifë hyrjeje).
Uji buronte nga toka me temperaturë rreth 30°C.
Në verë, pishina rrethore prej guri, e rrethuar nga një urë osmane, ishte plot.
Qëndrova e vetme në ujërat që avullonin, duke admiruar grykën e Langaricës dhe malet e Nemërçkës me maja deri në 2,400 metra të mbuluara me borë.
Kisha planifikuar të kaloja disa ditë duke bërë ski pranë Dardhës, por temperaturat e larta nuk na premtuan borë të mjaftueshme.
Në vend të kësaj, u ngjitëm më lart për të admiruar peizazhet alpine: pyjet e dendura, përrenjtë e akullt dhe kullotat ku delet ruheshin nga qentë Sharri.
Duke zbritur drejt jugut, ndaluam në Qeparo – një fshat mesjetar mbi Rivierën Shqiptare.
I arritshëm përmes një rruge të ngushtë buzë shkëmbit, ai dukej si një udhëtim pas në kohë.
Nën dritën e hënës së plotë mbi det, u ngjitëm në rrugët me kalldrëm drejt bujtinës sonë prej guri.
Në mëngjes, pronari Eraldo na çoi në shtëpinë e një gruaje të moshuar vendase që përgatiste mëngjes tradicional: djathë deleje, mjaltë nga kosheret e saj dhe petulla të freskëta.
Për të drejtuar vetë, e lashë Erin në Sarandë dhe mora një makinë me qira.
Kalova disa ditë duke eksploruar Rivierën Shqiptare.
Ksamili, i quajtur “Maldivet e Evropës”, është i qetë në dimër; po ashtu edhe Dhërmiu dhe Himara.
Por Saranda, me shëtitoren buzë detit dhe restorantet me çmime të përballueshme, është vendi ideal për të vizituar Parkun Kombëtar Arkeologjik të Butrint dhe atraksione të tjera.
Në natën e fundit, u ndalëm në një kantinë familjare në Fushë Peshtan, ku shijuam mishin e qengjit të gatuar ngadalë dhe verë vendase “Serina”.
E bindur se kisha bërë zgjedhjen e duhur për të kaluar dimrin në këtë destinacion turistik në rritje, në një sezon pa turma, u ktheva në Tiranë.
Ka fluturime direkte për në Tiranë nga Londra, Liverpuli, Birminghami, Mançesteri dhe Lids. Çmimet nisin nga rreth 30 paund në mars.
