Për njerëzit që jetojnë me Parkinson, ose kanë një person të afërt të prekur nga kjo sëmundje, një nga pyetjet më të vështira lidhet me ndryshimin e efektivitetit të trajtimeve: pse një trajtim shumë efektiv për disa persona ndihmon më pak të tjerë?
Një studim i ri përpiqet të shpjegojë më mirë se çfarë ndodh në tru gjatë stimulimit të thellë të trurit (DBS), një terapi që përdoret prej vitesh për të reduktuar çrregullimet e lëvizjes.
Pika interesante është se studimi nuk shqyrton vetëm ku vepron stimulimi, por edhe si komunikon truri përmes ritmeve të tij elektrike.
Çfarë studioi kërkimi?
Stimulimi i thellë i trurit konsiston në implantimin e elektrodave në një zonë të vogël të trurit të quajtur bërthama subtalamike, me qëllim modifikimin e qarqeve që lidhen me lëvizjen.
Kjo është një terapi e rëndësishme për disa persona me Parkinson, por përgjigjja ndaj saj nuk është e njëjtë te të gjithë.
Studiuesit analizuan sinjalet elektrike të regjistruara në 127 hemisfera cerebrale te persona që iu nënshtruan këtij trajtimi.
Më pas, ata i krahasuan këto të dhëna me matje të aktivitetit të trurit në shkallë më të gjerë, për të kuptuar nëse ekzistonte një lidhje mes modeleve të caktuara të komunikimit në tru dhe përmirësimit të simptomave motorike.
deja kryesore është e thjeshtë: nuk mjafton të dimë vetëm ku ndodhen elektrodat. Ka rëndësi edhe frekuenca me të cilën zona të ndryshme të trurit lëkunden dhe sinkronizohen me njëra-tjetrën.
Rezultati kryesor
Të dhënat tregojnë se rezultatet më të mira nga stimulimi duket se lidhen me një komunikim më të fortë midis bërthamës subtalamike dhe disa zonave të korteksit frontal, të cilat marrin pjesë në planifikimin dhe kontrollin e lëvizjeve.
Ky komunikim duket veçanërisht i rëndësishëm në një brez të frekuencave elektrike të quajtur beta e lartë, rreth 20–35 Hz.
Me fjalë të thjeshta, studimi sugjeron se terapia mund të funksionojë më mirë kur arrin të ndikojë në një qark të caktuar të trurit që komunikon nëpërmjet këtij ritmi specifik.
Frekuencat e tjera të analizuara nuk treguan të njëjtën lidhje me përmirësimin klinik.
Një aspekt tjetër i rëndësishëm është se ky model ishte mjaft i qëndrueshëm sa që mund të përdorej për të parashikuar pjesërisht përmirësimin e simptomave edhe në grupe të ndryshme pacientësh të trajtuar në qendra të ndryshme.
Çfarë do të thotë kjo në praktikë?
Për momentin, ky zbulim nuk ndryshon rekomandimet aktuale për trajtimin e Parkinsonit.
Megjithatë, ndihmon për të kuptuar se stimulimi i thellë i trurit nuk është thjesht një çështje e “ndezjes” ose “fikjes” së një zone të trurit.
Duket se ka rëndësi një rrjet më i gjerë i trurit, si dhe ritmet dhe koha e saktë me të cilën këto zona komunikojnë.
Në të ardhmen, kjo mund të çojë në pajisje ose programe stimulimi më të personalizuara.
Në vend që të përdoren të njëjtat parametra për të gjithë, trajtimi mund të përshtatet sipas sinjaleve të trurit të secilit pacient.
Për personat që përfitojnë vetëm pjesërisht nga terapia, kjo është një perspektivë interesante, megjithëse ende nuk është gati për përdorim të përditshëm.
Çfarë nuk mund të përfundojmë nga studimi?
Studimi tregon një lidhje, por nuk provon vetë një marrëdhënie të drejtpërdrejtë shkak-pasojë.
Pra, fakti që ky ritëm i trurit lidhet me rezultate më të mira nuk do të thotë ende se ai është shkaku i drejtpërdrejtë i përmirësimit.
Gjithashtu, studimi nuk tregon se stimulimi i thellë i trurit është i përshtatshëm për çdo pacient me Parkinson dhe nuk mund të parashikojë me siguri rezultatin për një person të vetëm.
Mesazhi kryesor: kërkimi po ndihmon që një terapi tashmë e rëndësishme për Parkinsonin të bëhet më e saktë dhe potencialisht më e personalizuar.
Por bëhet fjalë ende për përmirësimin e trajtimit, jo për një zbulim që garanton rezultate për çdo pacient.
