“Cila është gjuha jote e dashurisë?” është kthyer në një nga pyetjet më të zakonshme në botën e takimeve dhe marrëdhënieve romantike. Ajo shfaqet në aplikacionet e njohjeve, në emisionet televizive të takimeve dhe në bisedat mes çifteve, sikur përgjigjja të mund të shpjegojë mënyrën se si një person dashuron dhe dëshiron të marrë dashuri.
Teoria e pesë gjuhëve të dashurisë, e prezantuar nga pastori amerikan Gary Chapman në vitin 1992, sugjeron se njerëzit e shprehin dhe e përjetojnë dashurinë në pesë mënyra kryesore: përmes fjalëve të afirmimit, kohës cilësore, veprave të shërbimit, dhuratave dhe kontaktit fizik.
Sipas kësaj teorie, çdo individ ka një gjuhë dashurie dominuese, përmes së cilës ndihet më i vlerësuar dhe më i dashur.
Por, a qëndron kjo ndarje në baza shkencore?
Në një artikull kushtuar kësaj çështjeje, BBC vë në pikëpyetje vlefshmërinë e teorisë, duke theksuar se ajo nuk ka lindur nga kërkimet shkencore, por nga përvoja dhe vëzhgimet e Chapman gjatë seancave të këshillimit me çiftet në komunitetin e tij fetar.
Ndryshe nga teori të tjera psikologjike, si ajo e lidhjes emocionale (attachment theory), pesë gjuhët e dashurisë nuk kanë një bazë të konsoliduar shkencore që të vërtetojë se njerëzit ndahen në mënyrë të qartë në këto pesë kategori.
Psikologia këshilluese Sarah Emmerson, e cituar nga BBC, thekson se ideja vazhdon të jetë shumë e pranishme në terapinë në çift. Shpesh, partnerët mbërrijnë në seanca me rezultatet e testit dhe i përdorin ato për të shpjeguar vështirësitë në marrëdhënien e tyre.
Megjithatë, sipas saj, kërkimet nuk kanë vërtetuar se ekzistojnë vetëm pesë mënyra për të shprehur dashurinë dhe se çdo njeri mund të përfshihet në mënyrë të prerë në njërën prej tyre.
Kur një test nuk mund të shpjegojë një marrëdhënie
Popullariteti i teorisë lidhet ndoshta me thjeshtësinë e saj. Ajo u jep njerëzve një mënyrë të kuptueshme për të folur rreth nevojave emocionale dhe pritshmërive në çift.
Por pikërisht kjo thjeshtësi mund të bëhet problematike kur kategoritë trajtohen si rregulla të detyrueshme.
BBC sjell në vëmendje edhe kritikat ndaj disa shembujve të përfshirë në librin e Chapman, ku këshillat mund të interpretohen si nxitje për të toleruar sjellje abuzive ose për të përmbushur kërkesat e partnerit, edhe kur ato bien ndesh me dëshirat dhe kufijtë personalë.
Një nga shqetësimet kryesore të ekspertëve është mundësia që koncepti të përdoret si mjet presioni emocional apo fizik.
Për shembull, pretendimi se kontakti fizik është gjuha kryesore e dashurisë së një partneri nuk i jep atij të drejtën të kërkojë intimitet në çdo moment. Po kështu, dëshira për të marrë dhurata apo komplimente nuk duhet të kthehet në detyrim për tjetrin.
Dashuria nuk mund të përdoret si justifikim për të shkelur kufijtë personalë.
Çfarë i mban çiftet të lidhura?
Sipas këshillave të ekspertëve të cituar nga BBC, një marrëdhënie e shëndetshme kërkon shumë më tepër sesa identifikimin e një gjuhe dashurie.
Komunikimi i hapur, aftësia për të shprehur ndjenjat pa fajësuar partnerin, pranimi i mosmarrëveshjeve dhe përpjekja për të riparuar konfliktet janë elemente thelbësore.
Po aq e rëndësishme është edhe përgjigjja ndaj gjesteve të vogla të afrimit emocional: një përqafim, një bisedë, dëshira për të ndarë një përvojë apo thjesht vëmendja ndaj asaj që partneri dëshiron të tregojë.
Në fund të fundit, pesë gjuhët e dashurisë mund të shërbejnë si një pikënisje për të kuptuar më mirë njëri-tjetrin, por nuk duhet të shndërrohen në etiketa që kufizojnë mënyrën se si e përjetojmë dashurinë.
Sepse një marrëdhënie dhjetëvjeçare, për shembull, nuk mund të përmblidhet domosdoshmërisht nga rezultati i një testi online. Ndonjëherë, mënyra se si ndihemi të dashur është shumë më komplekse sesa një kategori e vetme.
Ndoshta pyetja më e rëndësishme nuk është cila është gjuha jonë e dashurisë, por sa mirë dimë ta dëgjojmë, ta kuptojmë dhe ta respektojmë njëri-tjetrin.
Marrë nga BBC
/skyweb.al
