Vdekja zakonisht nuk i jep njeriut shans per një jetë të re, por pikërisht kjo i ndodhi Patrick Charnley-t. Ai ishte një avokat i suksesshëm, që e konsideronte kohën e lirë si “kohë të humbur”, duke e shtyrë vazhdimisht veten drejt arritjeve. Por në vitin 2021, pas orësh të gjata pune gjatë pandemisë, babai i dy fëmijëve, atëherë 39 vjeç dhe në formë të shkëlqyer fizike, pësoi arrest kardiak.
Një mbrëmje e zakonshme, teksa po hante sallçiçe me patate të skuqura në divan, përfundoi me rënien e tij pa ndjenja. Zemra iu ndal për shkak të një sëmundjeje të trashëguar. Patrick ishte klinikisht i vdekur për 40 minuta. Bashkëshortja i dha ndihmën e parë me CPR, ndërsa vajza dhe djali, atëherë nëntë dhe shtatë vjeç, vrapuan për të kërkuar ndihmë.
Përpjekjet e me defibrilator nuk dhanë rezultat. Teksa jeta po i shuhej, ata përdorën injeksione adrenaline si një “hedhje të fundit të zarit”, siç thotë vetë Patrick. “Më goditën me rrymë pa pushim”, kujton ai. Në një moment, gruaja e tij mendoi se gjithçka kishte marrë fund.
Papritur, zemra e tij nisi të rrihte sërish.
Patrick u zgjua pas një jave në koma si një njeri tjetër. Ai kishte pësuar dëmtim të trurit, që ndikoi në shikim, kujtesë dhe energji. I paaftë për të jetuar dhe punuar si më parë, ai thotë se kjo përvojë e ka bërë më të pranishëm në jetën dhe marrëdhëniet e tij.
Në podcastin “Ready to Talk” me Emma Barnett, ai shprehet se ndryshimi i perspektivës është diçka që “nuk do ta ndryshonte”, edhe nëse do t’i jepej mundësia të kthehej në jetën e mëparshme. Megjithatë, rruga drejt pranimit ka qenë thellësisht traumatike.
“U zgjova i verbër,” kujton ai. “I përjetoja gjërat, por nuk arrija t’i lidhja me realitetin.”
Humbja e shikimit i shkaktoi halucinacione të forta vizuale, një fenomen i njohur si Sindroma Charles Bonnet, ku truri “plotëson” informacionin që mungon papritur nga shikimi. Disa prej tyre ishin të frikshme – pas operacionit në zemër, ai u bind se një infermiere amerikane po përpiqej ta vriste. Të tjera, megjithatë, ishin çuditërisht të bukura. Në një prej tyre, ai ndodhej në një sanatorium në Alpe, duke parë malet me borë dhe duke ndjerë një qetësi të thellë.
Me rikthimin gradual të shikimit, mjekët kuptuan se problemet lidhen me dëmtimin në tru. Sot ai sheh pjesërisht, si “të shikosh përmes një teleskopi”.
Testet fillestare njohëse e renditën në 2% më të ulët për kujtesë dhe shpejtësi përpunimi. Edhe pse ka përmirësime të ndjeshme, ai ende përballet me vështirësi të konsiderueshme.
Ndikimi i plotë i dëmtimeve u bë i qartë vetëm kur u kthye në shtëpi.
Lodhja e rëndë e detyron të kursejë energjinë. “Nuk zgjohem kurrë i çlodhur. Çdo mëngjes zgjohem i rraskapitur, dhe gjatë ditës gjendja vetëm përkeqësohet,” thotë ai.
Ai përjetoi edhe ndryshime mendore. Pas rikuperimit fillestar, ndjente se “nuk i interesonte asgjë”. Nuk ishte depresion, por apati patologjike – një ndjesi sikur “noton në kohë” pa një bazë të qëndrueshme. Terapia dhe medikamentet e ndihmuan të rifitonte motivimin, ndërsa psikologu e inkurajoi të vajtonte jetën që kishte humbur.
Ai pranon se i mungon spontaniteti dhe ndjesia e të qenit pjesë aktive e shoqërisë, si dhe energjia për të luajtur me fëmijët. Ndjen edhe keqardhje për bashkëshorten, që, siç thotë ai, është bërë “kujdestarja” e tij dhe mbart kujtesën që atij i mungon.
“Ndonjëherë jetoj sikur të jem shumë, shumë i moshuar,” shprehet ai.
Megjithatë, pavarësisht gjithçkaje, Patrick thotë se në shumë aspekte e preferon jetën që ka tani. Ai ka ndryshuar profesion dhe është bërë autor, duke pasur më shumë kohë për të shijuar momentet e vogla.
“Tani jetoj ngadalë – jo sepse dua, por sepse duhet. Dhe e vlerësoj këtë. Shoh më shumë bukuri në gjërat përreth… Ndjej se jetoj një jetë më të pasur duke qenë më i ngadaltë,” thotë ai.
“Perspektiva ime ka ndryshuar rrënjësisht. Ndihem mirënjohës që jam gjallë.”
Marrëdhënia me familjen është forcuar. Ata qeshin bashkë me veçoritë e gjendjes së tij. “Jemi më të fortë se kurrë… kemi një lidhje më të ngushtë për shkak të asaj që ka ndodhur.”
“Familja ka qenë gjithmonë gjëja më e rëndësishme për mua, por tani arrij të jap shumë më tepër nga vetja. Më parë jetoja pothuajse vetëm në sipërfaqe.”
Përvoja e tij e ka çliruar nga rutina e përditshme e punës.
“Shumë njerëz ndihen të zënë për të jetuar jetën e tyre. Unë nuk do ta ndryshoja atë që ndodhi. Edhe me kufizimet që kam, më pëlqen jeta ime tani. Më pëlqen të jem në shtëpi kur fëmijët kthehen nga shkolla. Më pëlqen të mos vrapoj nga një gjë te tjetra.”
